Wystarczy kilkanaście minut zbyt intensywnego słońca i wieczorem okazuje się, że skóra dziecka jest czerwona, gorąca i bolesna. To oparzenie słoneczne – najczęściej pierwszego stopnia.
Dlaczego oparzenie słoneczne boli?
Promieniowanie UV uszkadza komórki skóry. Organizm uruchamia stan zapalny, dlatego skóra staje się czerwona, gorąca, obrzęknięta i tkliwa. Czasem po kilku godzinach lub następnego dnia pojawia się również pieczenie, a po kilku dniach skóra zaczyna się złuszczać.
Celem leczenia jest złagodzenie stanu zapalnego i stworzenie skórze jak najlepszych warunków do regeneracji.
Co można zrobić w domu?
Schładzanie skóry. Najlepiej sprawdza się chłodny prysznic lub chłodne, wilgotne okłady przykładane przez 10–15 minut. Nie przykładamy lodu bezpośrednio do skóry. Zbyt niska temperatura może dodatkowo uszkodzić już podrażnione tkanki.
Nawilżanie skóry. Po schłodzeniu skóra powinna zostać delikatnie osuszona ręcznikiem. Nakładamy preparat nawilżający, którego zadaniem jest ograniczenie utraty wody przez uszkodzoną skórę oraz zmniejszenie uczucia pieczenia i napięcia. Dobrym wyborem są:
* preparaty z pantenolem,
* żel z aloesem,
* lekkie kremy lub balsamy nawilżające, bez alkoholu i intensywnych substancji zapachowych.
Nawodnienie. Oparzenie słoneczne zwiększa utratę wody z organizmu. Zachęcaj dziecko do częstszego picia, szczególnie jeśli spędziło wiele godzin na słońcu.
Jeśli dziecko odczuwa ból. Jeżeli oparzenie jest bolesne, można podać lek przeciwbólowy odpowiedni do wieku dziecka, zgodnie z zaleceniami lekarza lub dawkowaniem podanym w ulotce.
Oparzenie słoneczne – czego nie robić?
Po oparzeniu słonecznym skóra potrzebuje przede wszystkim chłodzenia, nawilżenia i ochrony przed kolejnym uszkodzeniem. Nie każda substancja, która kojarzy się z „natłuszczaniem” albo „łagodzeniem”, będzie w tej sytuacji dobrym wyborem.
Nie warto smarować oparzonej skóry masłem, tłustymi maściami ani olejami. Taka warstwa może utrudniać oddawanie ciepła i nasilać dyskomfort. Lepiej wybrać lekki preparat nawilżający, żel z aloesem albo preparat z pantenolem.
Jeżeli skóra piecze, unikaj preparatów z alkoholem, intensywnym zapachem lub składnikami drażniącymi. Uszkodzona skóra jest bardziej wrażliwa niż zwykle, dlatego to, co na co dzień nie powoduje problemu, po oparzeniu może szczypać i pogarszać podrażnienie.
Jeżeli pojawią się pęcherze, potraktuj je jak naturalny opatrunek. Nie trzeba ich przekłuwać ani zdrapywać. Ich zadaniem jest ochrona głębszych warstw skóry przed zakażeniem. Do czasu wygojenia warto osłaniać oparzone miejsce ubraniem i unikać kolejnego nasłonecznienia. Skóra po oparzeniu jest szczególnie podatna na dalsze uszkodzenia.
Nie smaruj oparzonej skóry tłuszczem, masłem ani olejami – nie przyspieszają gojenia, a mogą utrudniać oddawanie ciepła przez skórę. Nie stosuj preparatów zawierających alkohol. Mogą dodatkowo podrażnić skórę i nasilić pieczenie.
Kiedy zgłosić się do lekarza?
* pojawiły się liczne lub duże pęcherze,
* oparzenie obejmuje dużą powierzchnię ciała,
* dziecko ma gorączkę, jest senne, osłabione lub skarży się na silny ból głowy,
* występują nudności lub wymioty,
* dziecko nie chce pić albo oddaje mało moczu,
* oparzenie dotyczy niemowlęcia.
W takich sytuacjach oparzenie może być elementem szerszej reakcji organizmu na przegrzanie i wymaga oceny lekarskiej.
Jak zapobiegać oparzeniom słonecznym?
Pamiętaj o kilku zasadach:
* stosuj krem z filtrem SPF 50 i nakładaj go ponownie co około 2 godziny oraz po kąpieli,
* unikaj przebywania z dzieckiem na pełnym słońcu między godziną 11.00 a 15.00,
* zadbaj o kapelusz z szerokim rondem i lekką odzież osłaniającą ramiona,
* pamiętaj, że cień nie chroni całkowicie przed promieniowaniem UV,
* niemowląt poniżej 6. miesiąca życia nie należy wystawiać na bezpośrednie działanie promieni słonecznych.
Większość łagodnych oparzeń słonecznych u dzieci goi się samoistnie w ciągu kilku dni. Domowe postępowanie ma przede wszystkim zmniejszyć ból, złagodzić stan zapalny i wspomóc regenerację skóry.
Jeżeli jednak dziecko ma objawy ogólne, pojawiają się pęcherze lub oparzenie jest rozległe, nie warto czekać. W takiej sytuacji najlepiej skonsultować się z lekarzem.
